πυρο τεχνηματα

μουσικωλογίες

2012-01-30T01:49:00.000+02:00

όσο και να θέλω να σε βγάλω απ΄το μυαλό μου
κι όσο κι αν το καταφέρνω μερικές φορές
η μουσική,
αυτή η ηλίθια αλληλουχία και ταυτόχρονη συνύπαρξη τόσων πολλών ηχοχρωμάτων
μου δημιουργεί ακριβώς την ίδια αίσθηση με την αγκαλιά σου...

το άκουσμα κάποιων τραγουδιών κινητοποιεί τόσο γρήγορα τους αισθητήρες μου
ώστε η έλλειψή σου να διαχέεται ακαριαία σε όλο μου το σώμα
με ταχύτητα τέτοια
ώστε να καθίσταται αδύνατο να την διακόψω με μια διανοητική επεξεργασία.

θα μπορούσα να συνεχίσω να σου γράφω ένα σωρό ακόμη
διανοουμενίστικες, ρομαντικές, τρυφερές μαλακίες
αντ' αυτού, μ' ένα τραγούδι θα σου εξηγήσω
τι με ώθησε να σου γράψω απόψε

κι εσύ θα κατανοήσεις,
γιατί τα τραγούδια που γειώνονται τόσο πολύ στην πραγματικότητα
κατατάσσονται στην δημοφιλή (ποπ) μουσική
και οι βάρδοι-εκτελεστές τους
αγαπιούνται παράφορα απ' το κοινό.

ιδού λοιπόν:

τι σου έχω κάνει κι έπαψες να μ' αγαπάς;

18.1.2012

2012-01-21T15:10:00.001+02:00

κάποιες καρδιές που δεν αντέχουν...

είναι γιατί αγαπούν
και αγαπιούνται πολύ

καλό ταξίδι.

η διαλεκτική της απουσίας και η απουσία της διαλεκτικής

2012-01-15T17:31:00.000+02:00

Οι μεγαλύτεροι έρωτες είναι οι ανεκπλήρωτοι

-εκείνοι που δεν ετεροπροσδιορίζονται-

από την αμοιβαιότητα του άλλου.

Ω ναι, θα προτιμούσα την σιωπή σου

απ' τα δολώματα επιβεβαίωσης που απλόχερα μου πρόσφερες.

..........

Στην απουσία υπάρχει διαλεκτική.

Στην απογοήτευση μονάχα αηδία.

the time is now....

2012-01-15T14:29:00.000+02:00

getting away with it all messed up
that's the living
...

πούλα με για λίγη σιγουριά

2012-01-10T15:00:00.000+02:00

έπρεπε να το γνωρίζω ήδη,
έχοντας εντρυφήσει σε μελέτες για το σύστημα και τους μηχανισμούς του
πως μέχρι κι οι σχέσεις
από καπιταλιστικές αξίες διέπονται
-ο ανταγωνισμός συστατικό τους-

γι' αυτό κάθε φορά που σου λέω πως είμαι ερωτευμένη
εσύ θα φεύγεις, να κυνηγήσεις κάτι που δεν έχεις,
όπως κυνήγησες κι εμένα όταν δεν μ' είχες

πάρε λοιπόν την επιβεβαίωσή μου
τα συναισθήματά μου όλα πάρτα, αφού το θες...

έτσι,
για νά' χεις απόθεμα
όταν θα σου τελειώσουν οι καβάτζες

πιο αληθινό, πεθαίνει:

2011-12-25T17:58:00.000+02:00

they call it night
they call it night
and i call it mine

ποστ-ιτ

2011-12-08T02:07:00.000+02:00

ο Baudrillard ερωτεύτηκε

2011-12-02T22:26:00.000+02:00

"λένε,

ότι η μουσική είναι η τέχνη του έρωτα....

γιατί η καρδιά

-δεν παίρνει από λόγια-

μονάχα μελωδίες την νανουρίζουν

της δίνουν τον ρυθμό για να χτυπάει.

μια μικρή συλλογή της απέραντης αυτής ερωτικής τέχνης

να σου διηγείται

ένα παραμύθι

με λυπημένο τέλος.

το δικό μας".

η αφιέρωση εκείνη που γίνεται ανάρτηση

συνιστά

ένα ακόμη εφήμερο σημείο,

που δεν παράγεται για να ξεπεράσει

τον χρόνο που χρειάζεται κάτι για να καταναλωθεί...

αυτό θα πει σε ξορκίζω ολοκληρωτικά από μέσα μου.

Τετάρτη βράδυ

2011-11-25T12:06:00.002+02:00

Τετάρτη βράδυ πάγωσαν όλα.
Απ' το σκοτάδι με κοιτάς.
Δεν ξαναμπαίνω σ'αυτήν την πλάνη,
να γίνω κάτι που το πετάς.

Καίγονται όλες οι σκέψεις
που έχεις στείλει να με τρυπούν.
Καίγεται κι ο εαυτός σου,
που σκοτεινιάζει μ' όσους μπορούν ν'αγαπούν..

Όπου κι αν είσαι,
ό,τι κι αν κάνεις,
τυφλός για πάντα θα τριγυρνάς.

Τετάρτη βράδυ
ένας χειμώνας με προστατεύει
κι εσύ γελάς..

κάτι με σπρώχνει να σου ρίξω μια μπουνιά

2011-11-22T12:11:00.000+02:00

όχι, όχι, όχι

μπορεί να είπα χιλιάδες όχι μέσα στο κεφάλι μου

την ώρα που μου έλεγες πόσο πολύ μοιάζουμε

ενώ με είχες αγκαλιά στο κρεβάτι

όχι, δεν μοιάζουμε.

εγώ όποτε δίνομαι,

το κάνω με όλη μου την ψυχή και δεν φοβάμαι,

δεν σπαταλιέμαι σ' άλλες αγκαλιές

κι όταν σού' πα ότι σ' έχω ερωτευτεί

το εννοούσα

δεν άκουγα όμως πως έπαιζε το soundtrack

"εγώ ξεδίπλωσα τα φύλλα της καρδιάς μου

κι εσύ υπόγραψες σαν σταρ του σινεμά...."

άντε στο διάολο πρωί-πρωί

ανάγκη νόμισες είχαμε

από αστέρες

μηδενική ανοχή

2011-11-14T21:53:00.002+02:00

άκου:

http://www.youtube.com/watch?v=t3azSIL1wE0

αξημέρωτα

2011-11-01T00:34:00.000+02:00

κάθε φορά που σε αντίκρυζα
αισθανόμουν πως θά' ναι η τελευταία

κάθε φορά μου συνέβαινε αυτό

γι' αυτό και το τραγούδι ετούτο
εσένα μου φέρνει στο μυαλό
το άπιαστο και μελαγχολικό
το τρυφερό χαμόγελό σου

και τις στιγμές μαζί σου

ποτέ δεν διαδέχονταν η μία την άλλη
ήταν απλώς σ τ ι γ μ έ ς

με την διάρκεια ονείρου
πεθαίνουν σαν ξημερώσει λογική

2011-10-29T22:39:00.000+03:00

άRγησα

2011-10-01T23:12:00.001+03:00

τα πιο μεγάλα γράμματα
τα γράφουμε στους τοίχους

τα λόγια ριζώνουν στο μπετό και δεν ξεπλένονται
καρφωμένα εκεί
μας τραβάνε απ' τα μαλλιά
κάθε φορά που πάμε να πνιγούμε

όλα αυτά,
μέχρι ο πρόεδρος της σχολής
να ξαναβάψει τους τοίχους

κάντε μπάχαλα, όχι ψυχοθεραπεία

2011-09-27T11:13:00.001+03:00

αυτή η ανάρτηση έχει σκοπό να επεκτείνει την αναγκαιότητα των συγκρούσεων κατά τη διάρκεια πορειών σε διαλεκτική σχέση με την διεύρυσνη της φαντασίας σχετικά με τον τρόπο επίλυσης προσωπικών προβλημάτων:

όταν σε απογοητεύει το ίδιο άτομο ξανά και ξανά

όταν σε απογοητεύει το ίδιο άτομο ξανά και ξανά

ορκίζεσαι στον εαυτό σου,

ότι στην Γενική Απεργία στις 5 Οκτώβρη,

δεν θ' αφήσεις τίποτε όρθιο.

away

2011-09-22T20:40:00.000+03:00

there must be something to tear me away from my guy

i know

it's love
-isn't it?-

only love can tear me away from my guy
true, pure love

now that i know how much love you
now i can go away

2011-09-21T10:17:00.004+03:00

δ ε ν κ α τ α ρ τ ί ζ ο μ α ι

να' ταν ο ύπνος για δουλειά, τα όνειρα αγγαρεία, μωρό μου στο κρεβάτι σου να κάνω υπερωρία

ξυλοπόδαρα

2011-09-18T14:30:00.000+03:00

κάθε φορά που σε αντικρύζω
φοράω ξυλοπόδαρα

και δεν είναι που θέλω
πιο ψηλά από σένα νά΄μαι
είναι απλά
πως μού' ναι
πιο εύκολο να σπάσω

καλοκαιρινός απολογισμός

2011-09-04T14:47:00.000+03:00

Το καλύτερο κλαμπ το αυτοκίνητο
και ο συνοδηγός, καλύτερος ντι-τζέι.

Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

2011-07-18T18:59:00.001+03:00

τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις
συμπέρανε ο Ουμπέρτο Έκο

και τον Ιούλιο δεν υπάρχουν αναρτήσεις
δημοσίευσε ταπεινά απο το i-phone του
ο blogger
ξαπλωμένος δίπλα στην πισίνα πολυτελούς ξενοδοχείου
με το δροσερό Μαρτίνι να του γλείφει τον οισοφάγο
προτού το κουκούτσι της πράσινης ελιάς
του σταθεί στο λαιμό.

jealous lovers

2011-06-25T03:34:00.000+03:00

κάθε φορά που αισθάνομαι ότι ζηλεύεις

μου εμφανίζεται μια βαθειά πληγή- σαν χαρακιά είναι-

στο λαιμό

ίσως γιατί φοβάμαι ότι

μια μέρα θα ζηλεύεις

ένα σώμα ακέφαλο.

δήμιος του έρωτα

2011-06-20T17:09:00.000+03:00

τίποτα το ιερό δεν πρέπει ποτέ να βλέπουμε στους έρωτες και τα γαμήσια, και ποτέ των ποτών να μην τα βλέπουμε σαν κάτι σπέσιαλ. Όλες οι ανθρώπινες σχέσεις στο ίδιο τσουβάλι. Κάθε διαχωρισμός δημιουργεί τέρατα. Και αντίθετα με τη μαζική υστερία, καμία σχέση δεν πρέπει να ανταποκριθεί σε κάποιο ιδεώδες το οποίο είναι πάνω από μάς.

(από το φανζίν Σανγκαη)

όχι ρε φίλε,

δεν είναι κατασκευή ο έρωτας

κατασκευή

είναι ο απόλυτος καθαρός έρωτας,

η νεύρωση και η εμμονή που λέει:

«είσαι εσύ ο άνθρωπός μου

είσαι τα πάντα για μένα

γιατί χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα

παρά ένα ξόδεμα σε χέρια ξένα

παρά ένα άψυχο σώμα που καταναλώνει σεξ

και υποσχέσεις, καύλες και επιθυμίες αλλωνών

γιατί πουθενά τον εαυτό μου δεν μπορώ να νιώσω πλήρη

γιατί παντού το πρόσωπό σου αναζητώ»

κατασκευή είναι και ο έρωτας που λέει:

«φοβάμαι μην μ' αφήσεις μοναχό μου

γιατί θέλω το βράδυ ένα χέρι να μ' αγκαλιάζει

κι αφού έτυχε να είναι το δικό σου

ας είναι,

εσένα θα ερωτευτώ»

γιατί ο έρωτας δεν είναι όλα αυτά

και σίγουρα δεν είναι άλλα τόσα

γιατί μετά από τόσους αποτυχημένους έρωτες

κατάλαβα....

όχι ότι δεν υπάρχει έρωτας

αλλά ότι δεν έχουμε την ελευθερία να τον βιώσουμε

απελευθερωμένο από συμβάσεις, πρότυπα, κανόνες,

νευρώσεις, εμμονές, φοβίες

ανταγωνισμούς

γιατί μέσα στον σάπιο, σκλαβωμένο κόσμο

το πάθος γίνεται «πάθη»

κι ύστερα «πάθη-ση»

κι όσο θα ψάχνουμε τον έρωτα να βρούμε

κάπου μεταξύ δουλειάς και αλκοόλ

σε κάποιο μπαρ, σε σπίτια φίλων

στους αγανακτισμένους

και στο ίντερνετ

εκείνος θα γλιστρά μέσα απ΄τα χέρια

να επιβεβαιώνει το «άπιαστό» του

θα μας αφήνει μόνους

μ' έναν καθρέπτη αγκαλιά

που θα μας δείχνει

πόσο αξιοθρήνητοι έχουμε γίνει.

στον καπιταλισμό δεν βιώνεται έρωτας

ούτε γεννιέται

γι' αυτό

σ' εσάς τους ρομαντικούς απευθύνομαι

ελάτε να τελειώνουμε μ' αυτές τις κοινωνίες

να ξεμπερδεύουμε με την καριέρα και τον γάμο

τις εξετάσεις, τις οικογενειακές υποχρεώσεις,

τα εμπορεύματα και τα μεταπτυχιακά

και τα διαμερίσματα- κελιά

να πάμε να χορέψουμε γυμνοί

κάτω απ' τον ήλιο

σε μια παραλία

ή και σε ξέφωτο

να γίνουμε όλοι μια τεράστια παρτούζα

κι ύστερα θα δούμε ποιος θα μπορεί

μονάχα έναν

να ερωτεύεται.

το μέσον είναι το μήνυμα

2011-06-14T01:17:00.001+03:00

ε ν ό ς p o s t σ ι γ ή

για τ΄αδικοχαμένα ποιήματα

πού' γιναν αναρτήσεις

ημερομηνία λήξης

2011-06-12T17:13:00.002+03:00

μου τη σπάει που η σχέση μας έχει ημερομηνία λήξης

αλλά τουλάχιστον δεν θα μας φάνε οι τύψεις,

γιατί ποτέ δεν θα προλάβει ν' αποκτήσει ημερομηνία σήψης...

κάτω απ' τη μάσκα που φοράς

2011-06-11T05:17:00.000+03:00

όταν ήμουν μικρή με τρομοκρατούσαν οι «διπρόσωποι»

τώρα,
τους απρόσωπους αποφεύγω

και γουστάρω τα μυριάδες πρόσωπα που κρύβεις,
να ανακαλύπτω

τις «προσωπικότητες»
μ ω ρ ό μ ο υ,
τις σιχάθηκα

μακαβριότητες

2011-06-07T18:31:00.001+03:00

ζητείται:

ηλεκτρονικό νεκροταφείο

θέλω να κηδέψω το προφίλ μου

μουσικολογίες

2011-06-06T01:53:00.001+03:00

μου στέλνεις τραγούδια επειδή «θα μου αρέσουνε»

μου λες

κι εγώ που νόμιζα

πως εννοείς τους στίχους.....

ιδεολογίες

2011-06-02T02:32:00.001+03:00

φήμες λένε....

πως την φάση στο Σύνταγμα την ξεκίνησαν αναρχικοί

για να αποσυμφορηθούν από τους εναλλακτικούς απολιτίκ τα Εξάρχεια.....

στη συγκάτοικό μου

2011-05-31T19:21:00.005+03:00

ευτυχώς που οι κούτες σου δεν χωρέσαν όλες μας τις αναμνήσεις, και μού' χουν μείνει εδώ μερικές...

δεν με νοιάζει που πήρες το ξύλινο κόκκινο τραπέζι που είχαμε στο σαλόνι

κι ούτε τα βιβλία που είχαμε μισά-μισά

και δεν μπορώ να πω πως χάρηκα που δεν θα ξαναδώ το κιτς λιλά διακοσμητικό σου

απ' άλλα πράγματα αδειάζουν τα σπίτια

η γάτα σε νοσταλγεί

νομίζω,

δεν έχει ξαναμπεί στο δωμάτιό σου,

έρχεται μονάχα και κοιμάται κολλημένη απάνω μου

σαν να μου λέει: "μείναμε οι δυό μας τώρα"....

κοίτα, δεν ξέρω αν ήμασταν "καλύτερες φίλες"

μου τη σπάνε κάτι τέτοια

όσο μου την έσπαγε που ξυπνούσες με νεύρα το πρωί

και όταν μου φώναζες που άκουγα μουσική τα βράδια

δεν με νοιάζει κι αν θα γίνουμε ποτέ....

με βεβαιότητα όμως μπορώ να πω,

πως σε έχω μάθει καλύτερα απ' τον καθένα

γιατί, να μωρέ.....

πως να το κάνουμε

για δυο χρόνια ήμασταν οικογένεια

επίκαιρος ελιτισμός

2011-05-30T21:18:00.001+03:00

οφείλω να αναγνωρίσω πως όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι και αγανακτισμένες
που συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα τις τελευταίες μέρες,
έχουν αναμφίβολα καταφέρει αρχικά,
ένα πράγμα...

να κάνουν τόσο επίκαιρη την φράση:
"παμ' πλατεία;;"

full moon in the city

2011-05-21T14:07:00.002+03:00

i wanna feel your body

your heart beat next to mine

satellite of love

2011-05-18T04:12:00.010+03:00

έχει πανσέληνο απόψε

κι είναι παντού το ίδιο το φεγγάρι

αν κάπου το κοιτάς κι εσύ,
μαζί μ' εμένα....

μιά να γινόμουν αστροναύτης

εύχομαι,

και
δορυφόρος
άλλη μιά

απογραφή

2011-05-16T01:44:00.001+03:00

κάθε που κάνω ερώτηση για την υπηκοότητα
σφίγγεται το στομάχι μου
όταν ακούω να μου λένε με υπερηφάνεια
" ε λ λ η ν ι κ ή "

στο χαλάκι της εξώπορτάς σας,
ξέρασα

φωνές από τ' αστέρια

2011-05-15T01:44:00.005+03:00

σιχάθηκα τους ρεαλιστές

«σε πήδηξα δυό φορές.... αυτό είναι όλο»

-είναι βαρετό να είσαι προσγειωμένος-

σιχάθηκα και τους απελπισμένους

«χωρίς εσένα πως θα ζήσω;»

-είναι μίζερο να βουλιάζεις-

θέλω να ερωτευτώ έναν ονειροπόλο

«πάρε με στην χώρα που χορεύουν όλοι όλη μέρα»

-είναι καύλα να χορεύεις στ' άστρα....

έλλειψη

2011-05-14T03:54:00.000+03:00

για κάθε σιωπή
ευθύνεται ένας θόρυβος που λείπει

άκου

επισημάνση

2011-05-08T20:48:00.000+03:00

η διαφορά του

γάματα απ' το γαμάτα

είναι μοναχά ένα σημείο στίξης

2011-05-06T19:10:00.000+03:00

τ ο β ι ω μ έ ν ο φ υ γ ε ί ν α δ ύ ν α τ ο ν

σαν εσένα

2011-05-05T19:24:00.000+03:00

ένα βραδινό όνειρο
την έκανε -δίχως άλλο-
να σκεφτεί:

αυτός που πρωτοείπε την φράση
«ο υ δ ε ί ς α ν α ν τ ι κ α τ ά σ τ α τ ο ς»
δεν είχε ερωτευτεί ποτέ του

εργασιακές φαντασιώσεις

2011-05-03T14:13:00.019+03:00

pay the cost to be the boss

Πηγαίνοντας σήμερα το πρωί στη δουλειά της

σκέφτηκε

πως δεν θα χάριζε σε κανέναν

έστω και λίγο χρόνο απ' τη νιότη της...

-τυχερά αφεντικά-

«τις πιο ηλιόλουστες μέρες σας αφιερώνουμε» είπε.

Μπήκε αποφασισμένη στο γραφείο του

με το μηχάνημα που αποσυρράπτει στο τρεμμάμενο της χέρι

«παραιτούμαι μαλάκα»

του φώναξε,

κι ορμώντας κατά πάνω του

του βγάζει το δεξί του μάτι

κι ύστερα το αριστερό

με τέτοια μανία

που τα αίματά του πιτσίλισαν μέχρι και το φαξ.

Ύστερα του τύλιξε το πρόσωπο

με το χαρτί της αλληλογραφίας- το καλό-

(αυτό που στέλνουμε στους πρέσβεις)

και έβαλε και μια σφραγιδούλα με την επωνυμία της εταιρείας

κάπου στην άκρη, διακριτικά.

Ωραία σκέφτηκε,

τώρα πια, αυτό το γραφείο θα μυρίζει ψοφίμι

και δεν θα φταίει η δική μου μουχλιασμένη ευτυχία

πάνω στην καρέκλα του υπολογιστή.

Βγήκε και ξαναπερπάτησε,
ο ήλιος την έκαιγε τόσο
σαν να μην τον ξαναείχε αισθανθεί στο δέρμα της.

Ήταν μια αίσθηση ελευθερίας
προορισμένη να κρατήσει
τόσο,
όσο ένα
«περιμένετε να σας συνδέσω παρακαλώ».

στο αφεντικό μου, που δεν θα ξαναδώ ποτέ...
εξαιρετικά αφιερωμένο
για τις αξέχαστες μέρες που μου χάρισε.

ιστορίες κολυμβητών

2011-05-02T17:54:00.001+03:00

να σε νιώσω στο κορμί μου θέλησα
χωρίς φόβο και πάθος
μια ανάσα βαθειά

-κι άλλη μια-

επιτέλους θάλασσα....

ερωτευμένοι σχιζοφρενείς

2011-05-02T02:20:00.003+03:00

«η απουσία σου μ' εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω
νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω»
---------------------
«λένε πως στη χώρα που ναυάγησες
βασιλεύουν οι μάγισσες»

σ' όποιο τραγούδι κι αν σκοντάψω
πάντα επάνω σου θα πέφτω...

ευτυχώς υπάρχει πολλή μουσική ακόμη

θα σου ξεφύγω

london callin'

2011-04-29T18:12:00.001+03:00

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω την επικαιρότητα, αλλά απο το πρωί μου έχουν σπάσει τα νεύρα....
Ε, λοιπόν:
all i wanna do is....

αφιερωμένο στην βασίλισσα της Αγγλίας

the scent of love

2011-04-26T18:23:00.001+03:00

όλα του κόσμου
τα αρώματα
να μού' βρεχαν τα πόδια

το χλωρό γρασίδι
μιας ερωτευμένης άνοιξης
η δροσιά
χιλιάδων αγριεμένων καλοκαιριών

οι αισθήσεις μου λυγίζουν
που δεν μπορώ να επαναφέρω
τον τρόπο
που ερωτευόμουν
τ' άρωμά σου

κάθε φορά

θα ρθεί καιρός

2011-04-25T18:57:00.001+03:00

Επίτρεψέ μου να σου πω

Κατερίνα

πως

χαίρομαι που δεν έχεις 1.738 like στο facebook

κι ούτε profile σε 2-3 site...

και κάτι ακόμα

ποιητή

άσε με να ελπίζω
πως

θα' ρθει καιρός

που οι φίλοι δεν θα σου κάνουν πια friend request.

Που δεν θα υπάρχει πια αγαπημένη φράση και «what's on your mind».

Κι ούτε οι άνθρωποι θα' χουν δυο-τρεις εαυτούς-

«edit profile»

για να μπορούν να ερωτεύονται

ο ένας το avatar του άλλου.

άσε με να ελπίζω

πως

θα βάζουν το χέρι μέσα στην οθόνη

για να γραπώσουν τον άλλο απ' το λαιμό

και τραβώντας τον,

μέσα απ' τις 17'' ίντσες-

να ξεχύνεται παντού το LCD,

να πλημμυρίζουν τα δωμάτια 256.000 χρώματα

για να τον φέρουν

κοντά τους

μόνο και μόνο

για να θυμούνται

πως μόνο απο ανθρώπους
περιτριγυριζόμαστε.

στην φίλη μου τη Μ.

ανοιξη

2011-04-20T23:23:00.001+03:00

αυτή η εποχή...
δεν είναι για διαβάσματα
ούτε για δουλειά είναι
δεν είναι για συννεφιασμένα πρωινά
βρεγμένα μποτάκια
και καφέ σε κούπα
ζεστό

αυτή η εποχή,
μονάχα για έρωτες είναι

μονάχα.

ερινύες

2011-04-13T23:36:00.000+03:00

χειρότερα σου λέω ειν' τα φαντάσματα,
από τις ίδιες καθ' αυτές παρεξηγήσεις

απόηχε της μνήμης άσε με
κι έλα άλλο βράδυ να με ξενυχτήσεις...

2011-04-11T03:34:00.000+03:00

it's better to burn out, than to fade away...

απόσταση

2011-03-24T21:40:00.014+02:00

είναι παράξενο το τι θυμάμαι απο σένα
δύο γαμήσια
κι ένας μισοτελειωμένος καφές
έν' άπιαστο άρωμα
μια

γ κ ρ ι μ ά τ σ α

...
κρατάω με τα δόντια την εικόνα σου
μην ξεθυμάνει
και θωρακίζω στο κορμί μου
κάθε δική σου αίσθηση

δίνω στον εαυτό μου μια υπόσχεση:
όνειρο μην πεις πως ήταν
....

θα έπαιζα για σένα στο πιάνο
μελωδίες
μαγικές
κι αν ήταν να πεθάνω
χαρούμενη στ' ασπρόμαυρα τα πλήκτρα επάνω
θα άφηνα για σένανε
την τελευταία μου πνοή
και θα΄ταν η πιο ευτυχισμένη μου σολ μείζονα....

διαπίστωση

2011-03-15T03:04:00.007+02:00

Σήμερα κατάλαβα ότι με τρομάζουν τα αεροπλάνα.
Όχι γιατί
είναι άσπρα
και πηγαίνουν πολύ ψηλά,

αλλά

γιατί

κάθε φορά

παίρνουν
κάποιον
μακριά
μου.

καλό ταξίδι

αυτό

2011-03-08T02:23:00.000+02:00

αυτό έχω μόνο να πω...

και

χόρεψέ με ως το τέλος του κόσμου

μόνο

αυτό

ανεξήγητα

2011-02-27T22:52:00.000+02:00

μια πρώτη γενική παραδοχή:
όλοι κάνουμε λάθη.

δεύτερη παραδοχή:
οι ανθρώπινες σχέσεις δεν έχουν κανόνες, αλλα διαχείριση.

τρίτη παραδοχή:
απο τη στιγμή που όλα είναι ζήτημα διαχείρισης, αυτόματα καταργούνται πλατφόρμες συμπεριφοράς, βεβαιότητες, και νομοτελειακές λογικές, (αυτού του είδους οι στρατηγικές μόνο ανταγωνισμό παράγουν ανάμεσα στους ανθρώπους)

τέταρτη παραδοχή:
μάλλον λοιπόν καταλήγουμε ότι στις ανθρώπινες σχέσεις όλα είναι σχετικά

πέμπτη (και τελευταία παραδοχή):
ειδικά στον έρωτα, η φιλοσοφία έχει όριο- κάποια πράγματα είναι απλώς ανεξήγητα.

σημάδια

2011-02-21T02:18:00.002+02:00

Έχω στο λαιμό μου ακόμη τα σημάδια απο τα φιλιά σου......
Καθώς κοιταζόμουν στον καθρέπτη, σκέφτηκα το εξής:

Σημάδια αφήνουν δύο κατηγορίες ανθρώπων.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν
οι άνθρωποι βοσκοί
που αντιμετωπίζουν τον άλλο ως κτήμα
και έτσι αφήνουν στάμπες στα πρόβατά τους
ως ένδειξη ιδιοκτησίας (κτητικότητας)
μόνο και μόνο για να συνειδητοποιούν πόσο πολύ αυξάνεται
το κοπάδι τους (αυτοεπιβεβαίωση).

Στη δεύτερη κατηγορία
είναι οι άνθρωποι δολοφόνοι
που αντιμετωπίζουν τον άλλο ως το θύμα
το οποίο θα εξοντώσουν
θα αποτελειώσουν
για να μην προλάβει να τους επηρεάσει
να έχει πάνω τους την παραμικρή επίδραση.(αυτοκαταστροφή θα το έλεγα).

Εσύ, ανήκεις στη δεύτερη νομίζω.

«οι δολοφόνοι γυρίζουν πάντα στον τόπο του εγκλήματος».

Ναι,

για να βεβαιωθούν ότι δεν έχουν αφήσει τίποτα ζωντανό πίσω τους.

παιχνίδια του παρελθόντος

2011-01-27T02:24:00.001+02:00

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι
θα ήταν το κρυφτοκυνηγητό.
Μια κυνηγιέσαι, μια κυνηγάς
-μ' ευλαβική συνέπεια σου δίνει ρόλους η ζωή.

Αλλά η ουσία του παιχνιδιού
-και το τέλος του-
είναι να γραπώσει ο ένας παίχτης τον άλλο

και να του πει «σ' έπιασα».

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι

θα ήταν το bungee jumping.

Κάθε ελεύθερη πτώση στο κενό

και μια ερώτηση:

«τούτη τη φορά, θ' αντέξει το σκοινί;»

Αν ο έρωτας ήταν παιχνίδι

θά' πρεπε να δεχτούμε

πως κάθε απόρριψη, κάθε χτύπημα

κάθε τραυματισμός και κάθε πόνος

μόνο ηδονή προσφέρει στον παίκτη

επιβεβαιώνοντας την ικανοποίηση του να παίζεις.

Αν ο πόνος είναι παιχνίδι

ίσως είναι το ζάρι

στο ταμπλό του έρωτα....

le jeu du douleur

θρανίο για δυο

2011-01-24T23:37:00.000+02:00

είναι πιο όμορφη η ζωή με την παρανομία
σου σημειώνω βιαστικά στην άκρη του τετραδίου μου

γελάς

και ψιθυρίζεις...

αυτό που μένει απ' τα μαθήματα
θα είναι πάντα οι κοπάνες

φύγαμε

2011-01-21T15:36:00.000+02:00

Καλό είναι να ωριμάζουν οι άνθρωποι
όταν σαπίζουν είναι το πρόβλημα.

το προπατορικό αμάρτημα

2011-01-16T20:58:00.001+02:00

η τυρρανικότητα των πειρασμών είναι βουτηγμένη στην ηθικολογία της κυριαρχίας.

η ορθολογική άρνηση των πειρασμών απλώς τους υποβιβάζει σε υπερτιμημένες προκλήσεις.
και ενώ κανένας πειρασμός δεν αξίζει τέτοιν υποβιβασμό....

ας θυμηθούμε ότι

όλες οι απολαύσεις της ζωής απο ένα μήλο ξεκίνησαν...

"the only way to get rid of a temptation is to yield to it"
(Ο μόνος τρόπος για να απαλλαγείς από τον πειρασμό είναι να ενδώσεις σε αυτόν.
Όσκαρ Ουάλντ-το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι)

μεγαλοστομίες

2011-01-14T00:37:00.000+02:00

οι άνθρωποι που λένε μεγαλοστομίες
έχουν πάντα μια καμπούρα στην πλάτη

τους βαράινουν οι τύψεις και οι ενοχές
απ΄ τα ψέματά τους...

ένας έρωτας σε μια παρτίδα σκάκι

2011-01-08T19:45:00.002+02:00

ο θρύλος λέει ότι ο άγνωστος εφευρέτης τους σκακιού, πλήρωσε με τη ζωή του τη θαυμαστή του επινόηση. όταν την παρουσίασε στην αυλή του σουλτάνου, εκείνος θορυβημένος απο τα μυστικά που έκρυβε το παιχνίδι, τον αποκεφάλισε πάνω στην σκακιέρα. Από τότε, μια σκιά βίας και αίματος, εκδίκησης και διπλωματίας, φόβου και καταπίεσης, υποκρισίας και ειλικρίνειας ακολουθεί το παιχνίδι...

«Σε αγάπησα πολύ, δεν σε ερωτεύτηκα ποτέ», της είπε.

Οι άνθρωποι που επιτίθενται με τέτοια ευθύτητα, είναι και κακοί στο σκάκι. Μόνο μέλημά τους είναι η εξολόθρευση του αντιπάλου σε όσο το δυνατόν λιγότερες κινήσεις. Κοιτάζουν ευθεία στο τετραγωνάκι του βασιλιά και έχουν ονειρώξεις με τον εκκωφαντικό θόρυβο της συντριβής ενός βασιλιά πάνω στη σκακιέρα.

«Σε ερωτεύτηκα πολύ, δεν σε αγάπησα ποτέ» απάντησε.

Οι άνθρωποι που απαντούν με τέτοια διπλωματία εφευρίσκουν τεχνικές εκφοβισμού και εντυπωσιασμού του αντιπάλου τους, μόνο και μόνο για να του υπενθυμίσουν πως γνωρίζουν πολύ καλά ότι περιφέρεται άσκοπα στη σκακιέρα χωρίς καμία στρατηγική.

Check

«Δεν πρόλαβα», συνέχισε.

Αυτός που κερδίζει εν τέλει στο σκάκι, δεν είναι ούτε ο πιο αδίστακτος, ούτε αυτός που διψά για εκδίκηση. Αλλά.....αυτός που έχει την ικανότητα να αφοπλίζει τον αντίπαλό του.

Roi- mat.

αυτά σκέφτηκε και

γύρισε πλευρό για να την πάρει ο ύπνος,
ευχαριστημένη που έχει ακούσει τέτοιες ατάκες στη ζωή της...
έτσι....

για νά' χει τροφή για ιστορίες....

πυροτέχνημα

2011-01-06T22:22:00.000+02:00

οι ωραίες στιγμές της ζωής μου
έχουν κάτι το εφήμερο
κάτι σαν λάμψη
που γρήγορα χάνεται μέσα στη νύχτα.

και χθες,
-στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου σου-
η βραδιά που μου χάρισες
είχε κάτι απο
πυροτέχνημα.

2010-12-13T21:28:00.004+02:00

βρόχος

2010-10-11T22:58:00.000+03:00

τώρα που σ' έχω διαγράψει απ' την καρδιά μου
γυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα
όλο και πιο πολύ τυραννικά

δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ν. Χριστιανόπουλος

υ.γ. πως γίνεται ρε γαμώτο,
οι άλλοι
να περιγράφουν καλύτερα τα συναισθήματα
του εαυτού σου;

ο πληθυντικός αριθμός

2010-09-25T02:24:00.001+03:00

Ὁ ἔρωτας,
ὄνομα οὐσιαστικόν,
πολὺ οὐσιαστικόν,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ,
γένους οὔτε θηλυκοῦ, οὔτε ἀρσενικοῦ,
γένους ἀνυπεράσπιστου.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
οἱ ἀνυπεράσπιστοι ἔρωτες.

Ὁ φόβος,
ὄνομα οὐσιαστικὸν
στὴν ἀρχὴ ἑνικὸς ἀριθμὸς
καὶ μετὰ πληθυντικὸς
οἱ φόβοι.
Οἱ φόβοι
γιὰ ὅλα ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Ἡ μνήμη,
κύριο ὄνομα τῶν θλίψεων,
ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
μόνον ἑνικοῦ ἀριθμοῦ
καὶ ἄκλιτη.
Ἡ μνήμη, ἡ μνήμη, ἡ μνήμη.

Ἡ νύχτα,
Ὄνομα οὐσιαστικόν,
Γένους θηλυκοῦ,
Ἑνικὸς ἀριθμός.
Πληθυντικὸς ἀριθμὸς
Οἱ νύχτες.
Οἱ νύχτες ἀπὸ δῶ καὶ πέρα.

Κική Δημουλά

-θυμάμαι τις νύχτες μας και φοβάμαι τον ερωτά σου-

4 προκείμενες κι ένα συμπέρασμα

2010-09-03T17:35:00.000+03:00

1.Ο τρόπος που διακόπτεις με κάποιον φανερώνει πολλά για την ποιότητα της επαφής.
2.Καθένας ακολουθεί την δική του προσωπική τελετουργία για να αποτινάξει απο πάνω του τα υπολείμματα αυτής της επαφής.
3.Ο απολογισμός μετά απο αυτήν την τελετουργία είναι η πιο επίπονη διαδικασία.
4. Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ότι τίποτα δεν είναι σίγουρο για το πως θα εξελιχθεί, ιδίως όταν όλα μοιάζουν ρευστά μπροστά στην σκέψη της επαναδιεκδίκησης.

Κι όμως ίσως οι έρωτες του καλοκαιριού, να μην είναι για άλλες εποχές.

Καλό μήνα και καλή σεζόν.

Αντιγόνη

2010-07-05T02:31:00.000+03:00

Τη μοίρα των τρελών δεν την φοβάμαι

συνείδηση δική μου λέξη

τον κόσμο των φαλλών- των αρχηγών σου

θ' αφήσω απόψε πριν να φέξει

Βαδίζοντας προς το κενό του κάτω κόσμου

με νεκρικό κατάλευκο φουστάνι

έλα με κρίνο κόκκινο να βάλω στην πληγή μου

πλύσου κρυφά το αίμα μου δεν φτάνει

Έλα να μέ' βρεις στο λυκόφως των πηγών του

η μνήμη μακριά σου τρέχει

έλα στον μύθο πλάνεψε τον Άδη

ο έρωτας το φως δεν το αντέχει

σημάδια

2010-07-02T19:38:00.000+03:00

Υπάρχουν δυό ειδών σημάδια πάνω στα κορμιά:
τα ανεξίτηλα και τα παροδικά.
Τα πρώτα
είναι ένοχα για την αποτύπωση και τη διάσωση
του παρελθόντος
συμπυκνωμένου σε μια μόνο στιγμή.
Τα δεύτερα
είναι από αυτά
που μοιρολατρικά θα τ' αποκτάς
και θα προκαλείς την αποτύπωσή τους
γιατί έτσι πλησιάζεις το αιώνιο.

Υπάρχουν και κάποια σημάδια ακόμη.
Σημάδια που τ' αφήνει ένα βλέμμα ή ένα χάδι.
Μια κουβέντα και μια αγκαλιά.
Σημάδια
που αν και δεν αποκτούν την υλικότητα του αιώνιου,
ξεπερνούν την φθαρτότητα του προσωρινού.

γι' αυτό σου λέω
σταμάτα να χαράζεις στίχους στο κορμί σου,
κάθε ουλή σου να μετράς σταμάτα,
κι άρχισε πάνω μου ν' αφήνεις τα σημάδια σου.

2010-06-03T03:36:00.000+03:00

Όλες μου οι επιθυμίες συμπηκνώθηκαν σε μια.
Να ορμήξω και να τυλιχτώ στο κορμί σου.
Δεν ξέρω βέβαια τι άνθρωπος είσαι,
τι συμφορά μπορεί να φέρεις στη ζωή μου,
όμως για ένα στήθος σαν το στήθος σου,
κι εγώ δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

2010-05-30T23:47:00.001+03:00

κι αν είναι να πεθάνω
θάψτε με
-απόψε-
σ' ένα ερωτευμένο
ποίημα

2010-05-28T00:49:00.000+03:00

Ξαπλώσαμε αντικρυστά
πλάι- πλάι να κοιμηθούμε
μα τα ρούχα
αναμετάξυ μας- εμπόδιο-
μου προκαλούσαν
ασφυξία

ρο

2010-05-27T23:38:00.006+03:00

ραβασάκι
ροδάκινο
ραδιοφωνάκι

ρόδινος
ρευστός
ρομαντισμός

ρίζα και ριζώνω
ρεφρέν
ροκ

ρομάντζο
ρεμβάζω
ροδόνερο

κι ένας Ρεαλισμός να μας χαλάει
όλη την γλύκα που’ χει μέσα του το Ρο.

19

2010-05-09T17:12:00.007+03:00

Αν η πορεία της Τετάρτης ήταν παιχνίδι θα ήταν το 21.

Σ' ένα στρόγγυλο τραπέζι ντυμένο με τσόχα το Κράτος με τα σκυλιά του, οι αγωνιζόμενοι, οι συνδικαλιστές τους πιο δίπλα, και οι δημοσιογράφοι σε ρόλο ντίλερ.
Κάποιος γκαντέμης από το πλήθος που παρακολουθεί κόβει.
Στραβωμένη φάτσα, περίεργος τύπος, σκοτεινός, σαν να' χει βγει από βιβλίο του Κάφκα- ένα ελαφρό μειδίαμα διαγράφηκε στα χείλη του την ώρα που σήκωνε το μισή τράπουλα και την επανατοποθετούσε στο τραπέζι. Με ικανοποίηση έκοψε.
Παίζουμε πρώτοι.
Σταματάμε στο 18- με συντηρητικό παίξιμο- και με πέντε φύλλα.
Κάποιοι τολμηροί φώναζαν να τραβήξουμε- δεν τους αρκούσε- άλλοι πιο συγκρατημένοι (αν διέκρινα καλά συνδικαλιστές θα ήταν) επέμεναν να παραμείνουμε εκεί περιμένοντας την σειρά του κράτους να τραβήξει.
Ο Δημοσιογράφος- ντίλερ έκανε περιγραφές του παιχνιδιού με πάθος προσπαθώντας να δημιουργήσει κλίμα. Μας άγχωνε ότι δήθεν τάχα μου δεν έχουμε καλό φύλλο και πως οι πιθανότητες είναι μικρές για εμάς.
Ξέχασα να πω ότι σ' αυτό το παιχνίδι μάνα ήταν Χώρα η οποία επειδή είχε χάσει τα πάντα σε προηγούμενα παιχνίδια, και είχε δανειστεί από κάποιον που κυκλοφορούσε με τα ακαταλαβίστικα αρχικά Δ.Ν.Τ, για να τζογάρει.

Το Κράτος τραβά δύο φύλλα και σκέφτεται. Αποκαλύπτει στη μάνα τα 3 φύλλα που κρατάει. 7 και 8 και 4.
Σύνολο δεκαεννέα.
Χαμογελά επιδεικτικά.
Δεκαεννέα λέει. Το δεκαεννέα είναι μυστήριος αριθμός, οι μόνοι του διαιρέτες είναι το ένα και ο εαυτός του.
Δύσκολα νικάς το 19.
Κάποιος από το κοινό πετάγεται απότομα. Πετά απροκάλυπτα ένα φύλλο στην μεριά του Κράτους. Όλα γίνονται γρήγορα. Είναι δύο είναι δύο! Φωνάζει κάποιος άλλος.
Έχω 21 είπε το Κράτος. Κέρδισα.
Επιβεβαιώνει ο Δημοσιογράφος- ντίλερ. Κέρδισε. Τα παίρνει όλα από την μάνα- Χώρα.

Ο κόσμος κοιτά χαμένος. Κάποιοι έψαχναν μάταια να βρουν τον τύπο που πέταξε το νικητήριο χαρτί στο Κράτος. Κάποιοι ψέλλιζαν κάτι σαν "προβοκάτορας" θα ήταν, "προβοκάτορας". Κάποιοι άλλοι δέχτηκαν με μοιρολατρία την ήττα μας. Δύσκολα νικάς το δεκαεννιά
Το παιχνίδι είχε λήξει. Τίποτα δεν θα άλλαζε.
Κανείς όμως δεν θυμήθηκε πως είχαμε 18, πως ήμασταν πολύ κοντά στη νίκη.
Όλοι εύκολα παραδέχτηκαν πως χάσαμε. Πως δύσκολα νικάς το δεκαεννιά.
Με απογοήτευση ο περισσότερος κόσμος αποχώρησε.

Πήγαν για ύπνο όλοι εκείνο το βράδυ συντετριμμένοι.
Ονειρεύτηκαν όλοι το ίδιο όνειρο.
«δεν είχαμε χάσει, απλώς όταν ήρθε η ώρα να μπούμε στη Βουλή μείναμε έξω για να θρηνήσουμε τους νεκρούς μας».

le jeu du douleur

2010-05-04T02:13:00.007+03:00

Φτου και βγαίνω!
Σε κυνηγάω.
Εσύ κάπου έχεις κρυφτεί.
μέσα στα χόρτα, πίσω απο έναν θάμνο φουντωτό.
Από μακριά δεν ξεχωρίζεις ανθρώπινη φιγούρα.
μέσα στα χόρτα, πίσω από έναν θάμνο φουντωτό.
Κυνηγητό ανελέητο και η αδρεναλίνη του κυνηγού διαπερνά καθένα κύτταρο.
Σε ψάχνω. Θέλω να σε βρω- κάπου έχεις κρυφτεί. Άμα σε βρω, τελειώνει το παιχνίδι.
μέσα στα χόρτα, πίσω απο έναν θάμνο φουντωτό.
Η αρχή και το τέλος του παιχνιδιού.
Να σε βρω. Να σε χορτάσω.

Απο σήμερα, ο έρωτας θα είναι παιχνίδι
και δεν θα λέγεται κρυφτοκυνηγητό.
Απο σήμερα ο έρωτας είναι παιχνίδι.
Θα το λέμε το παιχνίδι του πόνου
Δεν θα σε βρω

Φτου και βγαίνω!

κονιάκ μηδεν αστέρων

2010-04-03T19:36:00.001+03:00

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη σωπαίνει
-έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωϊας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
Φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα

Κική Δημουλά

έχουμε πόλεμο!

2010-03-12T01:02:00.003+02:00

"Η απεργία είναι φυσικόν γεγονός, το οποίον δεν εξετάζεται απο απόψεως νομιμότητος, όπως δεν εξετάζει κανείς εάν βρέχει ή δεν βρέχει κατά νόμον και κατά Σύνταγμα, εάν πεινά κανείς νομίμως ή δεν πεινά, εάν έχομεν κυκλώνα ή θαλασσοταραχήν ή εκρύγνηται κεραυνός σύμφωνα με το Σύνταγμα ή με τους κείμενους νόμους. "

(απάντηση του Κ. Καρυωτάκη επί Οικουμενικής Κυβερνήσεως του 1927 όταν κατεσυκοφαντούντο οι πρώτοι δημόσιοι υπάλληλοι απεργοί)

-ισμοί

2010-02-12T00:10:00.011+02:00

μεταδομισμός, χριστιανισμός, πατερναλισμός,
κρατισμός, ανθρωπισμός, ιουδαϊσμός,
βουδισμός, κολλεκτιβισμός, μονοθεϊσμός,
σταλινισμός, αντισεξισμός, λενινισμός,
κονστρουκτιβισμός, κομμουνισμός, τροτσκισμός,
ουμανισμός, αναρχισμός, μηδενισμός,
κορπορατισμός, καπιταλισμός, σωβινισμός,
αυταρχισμός, εθνικισμός,
φασισμός, ανιμισμός, φεμμινισμός, δομισμός,
ορθολογισμός, iσλαμισμός, ντανταϊσμός, ιμπεριαλισμός,
πουριτανισμός, ινδουϊσμός, μιλιταρισμός,
φονταμενταλισμός, ανδρισμός,
κλασσικισμός, γυμνισμός, προτεσταντισμός,
χιπισμός, σοσιαλισμός, φανατισμός, ρομαντισμός,
ελληνισμός, καλβινισμός,
ρεφορμισμός, ιδρυματισμός, μαρξισμός,
αντιφασισμός, υλισμός, σεξισμός, μεταμοντερνισμός

"ιδεολογία: ένα συστηματοποιημένο σύνολο προτάσεων και αποφάνσεων που συγκροτείται (απο ειδικούς φορείς) στις κοινωνίες της νεωτερικότητας και προσφέρεται ως ορθολογική εξήγηση/ δικαίωση των σχέσεων εξουσίας/κυριαρχίας και του τρόπου που τα υποκείμενα εντάσσονται σε αυτές.
Το όριό τους εξαντλείται όταν πρόκειται για την δική τους ανάλυση και δυνατότητα αναστοχασμού, περιστέλλουν την ορθολογική αυτονομία των υποκειμένων μιας και διαθέτουν εξουσιαστικούς φραγμούς ούτως ώστε τα υποκείμενα να σκεφτούν διαφορετικά."

και χωρίς Ακαδημαϊκές αναλύσεις,
κάθε μέρα, ολοένα και περισσότερο
μισώ τους ιδεολόγους

2010-01-29T21:24:00.004+02:00

ΤΟ LIFESTYLE ΕΙΝΑΙ ΜΑΓΙΚΟ
ΑΠΟ ΑΠΟΛΙΤΙΚ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟ

σύνθημα γραμμένο σε τοίχο
σε κάποιο Πανεπιστήμιο

2010-01-26T18:05:00.003+02:00

Ευγένιος Σίσερο, γεννήθηκε στην Πολωνία αλλά έζησε κυρίως στην Γερμανία (Μόναχο) διασκεύαζε γνωστά κλασσικά κομμάτια σε στυλ τζαζ.
(ο δίσκος αυτός κυκλοφόρησε κάπου μεταξύ του 1965-1968)

παρατηρήσεις της νέας χρονιάς

2010-01-05T14:47:00.003+02:00

Για να αντιληφθεί κανείς τη μοιραία μεταβολή στη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον, ίσως να αρκεί το να φανταστεί ένα βαλς για την εκτροπή του Αχελώου, ή τον μπαζωμένο Κηφισό...

Ερωτική και εξεγερτική η νέα χρονιά.

κολασμένοι άγγελοι

2009-12-12T15:27:00.005+02:00

κολασμένοι άγγελοι δεκαέξι χρονών σαπίζουν στα θρανία της πλήξης και της παθητικότητας και προσπαθούν οι καθηγητάδες να τα μπουκώσουν γνώσεις για να το βουλώσουν, να μάθουν να κρατάνε το στόμα τους κλειστό και τα χέρια στην τσέπη, ή σταυρωμένα ή στην καλύτερη να στηρίζουν το μουδιασμένο κεφάλι, τον συνεχώς νυσταλέο εγκέφαλο
Τ.
..............

κολασμένοι άγγελοι δεκαέξι χρονών ξεχύνονται τις νύχτες στους δρόμους, και ξερνάνε παντού οργή και πάθος, μίσος και ζωή, και τρέχουν με βία σαν δαιμονισμένοι λύκοι σε πανσέληνο, και φτύνουν τα βιβλία, τα θρανία και το κουδούνι για διάλειμμα και καταστρέφουν μονομιάς τούτο τον κόσμο τον γυάλινο μέχρις ώτου να ανατείλει η φλόγα της αμόλυντης ζωής και δεν τους νοιάζει που σα σκιές παρακολουθούν οι γονείς και οι καθηγητάδες, και οι φίλοι οι πιο σφιχτοί, σκιές, που δεν καίγονται ούτε με τόσο φως
Μ.

η φυλακή

2009-11-04T23:21:00.004+02:00

Ξυπνώ χαράματα κι αρχίζω.
Πλένω τα δόντια δυνατά, για να ματώσουνε τα ούλα,
πίνω καφέ κι αρχίζω.
Μπορεί να φάω και κάτι πριν αρχίσω...

Χτίζω.
ένα βαρύ σφυρί και πέτρες,
τούβλα, τσιμέντο, ίσως ασβέστης.

Κάποτε θα είναι έτοιμη.
Θα μπω μέσα και θα κοιτάζω απο το μικροσκοπικό παράθυρο.
Τα κάγκελα καμιά φορά θα μου κρύβουν τον ήλιο
ή θα κοσμεί η σκιά τους τον απέναντί μου τοίχο.
Σαν ταπετσαρία θα είναι.

Μπορεί να περάσουνε και φίλοι.
Θα τα λέμε συχνά και θα γελάμε.
Θα πίνουμε και θα μεθάμε. Θα λέμε ιστορίες απο το σχολείο,
απο διακοπές και απο στιγμές μας προσωπικές.

Και θα περάσουνε τα χρόνια.

Κανείς δεν θα προσέξει την μπλούζα του κατάδικου.

ερωτική απολογία

2009-10-12T02:39:00.012+03:00

έχω ξεχάσει πια να γράφω στο χέρι
και στο ημερολόγιό μου έχω μήνες ν' αφήσω συναισθηματική παρακαταθήκη για το μέλλον,
για να μη λησμονήσω

είναι δυο μέρες τώρα που κοιμάμαι μακριά σου
βιώνοντας τη μοναξιά του ύπνου δίχως ταίρι
κι αν ειν' το ξύπνημα του πρωινού ο γόρδιος δεσμός μας
ας μείνω αιωνίως κοιμωμένη

δεν ονειροβατούμε στα φεγγάρια
κι ούτε οι ματιές μας συναντιούνται ερωτικά
κυλιόμαστε μόνο σε κουβέντες κι άσκοπες νυχτερινές αλητείες
με δυο χέρια πιασμένα που δεν αφήνονται εύκολα

το παρελθόν τους κρατάνε σφιχτά στις παλάμες
γιατί το τώρα τους κοστίζει ακριβά
και με τσιγγουνιά περισσή κανένας δεν θυσιάζει
ν' αφήσει αυτό που είχε κερδίσει παλιά

δεν το αντέχουν τα σώματα να νιώθουν φορτία
και καρδιοχτύπια από την αρχή
να κάνουν έρωτα δίχως σκοπό
πρόκληση νέου πάθους: ευκαιριακή

βολεύονται οι άνθρωποι στις ζεστές αγκαλιές
δύσκολα αποχωρίζονται την σιγουριά τους
κρατιούνται χέρι με χέρι
συμπορευόμενοι κι οι δυό με την μοναξιά τους

ανακυκλωμένες σχέσεις και πεθαμένες εικόνες
ίδιοι οι φίλοι κι οι συνήθειες πιο σταθερές
τον ρόλο του θύματος ή θύτη
διάλεξε και πες μου ποιον θες

και πάλι θα' ρθει το σούρουπο ξανά να ιδωθούμε
ταλαντευόμενοι στης αγάπης το ξεφτισμένο σκοινί
και μ'ένα φιλί στο μάγουλο θ' αποχαιρετιστούμε
γιατί ήταν ο έρωτας μεγάλος κι η μνήμη μας θα τον πενθεί

άμα παράλληλα ποτέ οι σκέψεις μας γραφτούνε
νομίζω θα θυμόμαστε κι οι δυό
μια ερωτική απολογία που τραγουδούσαμε
σ' έναν παλιό

σκοπό

νοσταλγικό:

"ψάχνουμε όλοι έναν άνθρωπο να λέμε σ' α γ α π ώ "

καλό φθινόπωρο νά' χουμε

2009-09-16T02:08:00.004+03:00

γιατί...

σαν έρθει ο Σεπτέμβρης
ποιος θα θυμάται τ' Αυγουστιάτικα φιλιά
που κάτι απο παγωτό είχαν
στη γεύση;

οικονομική ανάπτυξη

2009-07-16T21:18:00.003+03:00

Πληθαίνουν τα αυτοκίνητα
αυξάνουν οι ξένες επενδύσεις
όλο και περισσότεροι μετανστεύουν
οι εφημερίδες λένε πως ο τόπος
μπήκε σε νέα φάση ανάπτυξης
διατηρώντας όμως τα ιδανικά του.

Πατροπαράδοτα ιδανικά πάντα συνδυασμένα
με σοφές αστυνομικές πιέσεις.

Τ. Πατρίκιος

μα, τέλος πάντων, πόσο επίκαιρη η ποίηση του 1958;
ή μήπως πόσο σάπιο το κράτος και το οικονομικό μας σύστημα;;

διλήμματα-παραληρήματα

2009-06-17T03:08:00.011+03:00

"γιατί απ' την κατάντια προτιμώ την μοναξιά"
που λέει κι ένα τραγούδι των ωχρά σπειροχαίτη
(θα το έβαζα και σε λινκ απο το γιου τιουμπ, αλλά ο τεχνολογικός μου πρωτογονισμός δεν μου το επιτρέπει ακόμη)
και πολύ με βασανίζει τελευταία....

έχω μια απορία λοιπόν κύριοι ωχρά μου:
προτιμώ και την απώλεια απο την κατάντια;;
γιατί για να φτάσω στη μοναξιά, δεν πρέπει πρώτα να βιώσω την απώλεια;
και γιατί να χάνουμε ανθρώπους απο τη ζωή μας; ε;

θυμάμαι
ένα βράδυ που ξαπλώσαμε μαζί
κι είχαμε το παράθυρο ανοιχτό
έγειρα στο αυτί σου
και ψυθίρισα
"γιατί μ' ερωτεύτηκες;"
θυμάμαι

κι εσύ μου αποκρίθηκες
"για τον τρόπο που κάνεις αυτήν την ερώτηση"

κι επανέρχομαι στην απώλεια...

γιατί λένε, πως ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος
κι άν ο ίδιος ο θάνατος επιβεβαιώνει τη μοναδικότητα της ύπαρξης

ο χωρισμός τι επιβεβαιώνει;

την μοναδικότητα του έρωτα;

κύκλους κάνει το μυαλό μου μάλλον
κι απελπίζομαι καθολικά...
ζόφος

athens pride is December 2008

2009-06-16T18:16:00.006+03:00

η απελευθέρωση ή θα είναι συνολική, ή δεν θα είναι καθόλου

ίδια είναι τα αφεντικά
straight, gay και λεσβιακά
(και queer μη σου πω)

με πολύ αγάπη,
στην οργανωτική του pride,
και σε όλους-ες-α που (νομίζουν πως)
απελευθερώθηκαν
παρελαύνοντας

μια μέρα τον χρόνο

και τους αρκεί

οι ολιγαρκείς είναι μίζεροι

περί (αντι) σεξισμού 2

2009-05-20T23:51:00.012+03:00

αυτή την φορά, απο την Κατερίνα Γώγου, και ακόμα πιο splatter...

Σηκώθηκε και τους ετοίμασε τέλεια το πρωινό
με μαθηματικές κινήσεις.
Τους χαιρέτησε: Στο καλό σας αγαπάω μην αργήσετε
απ' το σοφά γυαλισμένο κεφαλόσκαλο.
Τίναξε το χαλί έπλυνε φλυτζάνια και τασάκια
μιλώντας μόνη της.
Eβαλε το φαί στην κατσαρόλα κι άλλαξε το νερό στά βάζα.
Ενιωσε έξυπνη στο μανάβικο
χαμογέλασε συγκαταβατικά στην κομμώτρια
αλλοτριώθηκε στην αποθήκη καλλυντικών
κι αγόρασε εκδόσεις «ΚΥΤΤΑΡΟ» τη «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ
ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ».
Εστρωσε το τραπέζι την ώρα
που χτύπαγε το κουδούνι
όμορφη έξυπνη κι ενημερωμένη στα κοινά.
Το παιδί κοιμήθηκε
κι ο αντρας την ακούμπησε από πίσω.
Αυτή χαχάνισε όπως είχε δεί σ' ένα διαφημιστικό
και τούπε με χοντρή σεξουαλική φωνή: Ελα
την πήδηξε τέλειωσε και ξεράθηκε.
Η γυναίκα σηκώθηκε με προσοχή για να μην τον ξυπνήσει
έπλυνε τα πιάτα μιλώντας μόνη της
άνοιξε τα παράθυρα να φύγει η τσικνίλα.
Εκανε τσιγάρο άνοιξε το βιβλίο και διάβασε:

«... μόνο όταν οι γυναίκες
απαιτήσουν ενεργητικά
θα υπάρξει ελπίδα
γι ' αλλαγή»

και πιό κάτω:

ΝΑI ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ
ΤI ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;

Σηκώθηκε μέ προσοχή
πήρε το καλώδιο της ψήστρας
τόσφιξε καλά στό λαιμό του άντρα της
κι έγραψε κάτω απο την ερώτηση
του φεμινιστικου κινήματος: ΕΠΝΙΞΑ ΕΝΑΝ.
Υστερα πήρε το 100 και μέχρι νάρθουν
κοίταξε το ωροσκόπιό της στή ΓΥΝΑIΚΑ.

Υ.Γ. ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό,
είναι αγώνας ενάντια στην πατριαρχία,
είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία....

περί (αντι) σεξισμού

2009-05-17T01:22:00.004+03:00

.......
ο Χριστός καθ' ότι μέγας αντισεξιστής
και με ελευθεριακές ιδέες
κύρητε τα κάτωθι:
"ούτε Ιουδαίοι, ούτε Έλληνες,
ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες"

......

οι Απόστολοι όμως, μετά,
το γάμησαν!
"παντός ανδρός η κεφαλή ο Χριστός εστί, κεφαλή δε γυναικός ο ανήρ"

(Απόστολος Παύλος, προς Κορινθίους)

μαθητή που μάθαινες και σεξιστής γινόσουν

υστερόγραφο

2009-04-27T01:08:00.007+03:00

Έπεσε στα χέρια μου σήμερα ένα βιβλίο με ποιήματα. Το ξεφύλλισα λίγο, καθώς χαλάρωνα στον καναπέ μιας κατάληψης, μ' έναν κυκεώνα ιδεών, γέλιων, σκέψεων γύρω απ'το κεφάλι μου...
Στο στροβίλισμά τους οι σελίδες σταμάτησαν όλως τυχαίως σε αυτό:

"Η απόφασή μου να μη σε συλλογιέμαι
είναι μήπως και σώσω ότι μπορώ να σώσω
κρύβοντας λίγες σπαταλημένες μέρες
βαθιά μέσα στη μνήμη ρίχνοντας
τις άλλες μέρες απο πάνω σα λιθάρια."

Κι έπειτα σκέφτηκα

ευτυχισμένοι οι ξεχασιάρηδες

ξεχνάνε τα λάθη τους

υστερόγραφο:
εγώ να μην ξεχάσω ότι το βιβλίο, ήταν του Τϊτου Πατρίκιου

αφιέρωση

2009-04-24T00:02:00.008+03:00

Δεν τραγουδώ, παρά γιατί μ' αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, και σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα.
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξης μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα
γι' αυτό η ζωή μου εδόθη
στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μόνο γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κι έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

(Μαρία Πολυδούρη, Ηχώ στο Χάος)

"Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα....."

όπου και νά'σαι, χρόνια πολλά

αιχμή για την Παρισινή κομμούνα

2009-04-22T18:12:00.002+03:00

Με αφορμή την ταινία "Η Παρισινή Κομμούνα" που είδα πρόσφατα (του Peter Watkins), παραθέτω κάποιες πολύυυ ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τον ρόλο των γυναικών (και όχι μόνο)μέσα στην κομμούνα.

Καλή ανάγνωση:

Παρίσι, 1871

"Δεν υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, ούτε θέλω να με υπερασπίσουν. Ανήκω ολοκληρωτικά στην κοινωνική επανάσταση, κι εφόσον κάθε καρδιά που πάλλεται για την ελευθερία έχει δικαίωμα στο βόλι, εγώ απαιτώ το μερίδιό μου. Εάν με αφήσετε ζωντανή, δεν θα πάψω να φωνάζω για εκδίκηση. Τελείωσα, μπορείτε να με σκοτώσετε"

(Λουίζ Μισέλ, οργανώτρια της "Ένωσης Γυναικών για την Άμυνα του Παρισιού" μπροστά στο στρατοδικείο)

Οι γυναίκες της Κομμούνας ήταν η ανώνυμη λεγεώνα που οι οπαδοί του Θιέρσου αποκαλούσαν petroleuses: πυρπολήτριες. Πολλές από αυτές έπεσαν στα οδοφράγματα, άλλες έβαζαν συστηματικά φωτιά σε κτίρια για να σταματήσουν την προέλαση του στρατού των Βερσαλλιών. Ο Αρθούρος Ρεμπώ έγραψε για μια Παριζιάνα Κομμουνάρα το ποίημα "τα χέρια της Ζαν Μαρί" όπου δίνει με έμφαση το με πόση σιγουριά και σταθερότητα η πλύστρα Ζαν Μαρί κρατά το τουφέκι.
Την εικόνα των γυναικών της αντίπαλης τάξης, άφησε ένας φιλελεύθερος συγγραφέας που δεν συμφωνούσε καθόλου με τους Κομμουνάρους, ο Βίκτωρ Ουγκώ, στο "Γιορτή στις Βερσαλλίες", όπου περιγράφει με περιφρόνηση τις <θελκτικές κυρίες> που με την άκρη της ομπρέλας τους άνοιγαν τις πληγές μιας αιχμάλωτης Κομμουνάρας (πραγματικό γεγονός).

Αλλά η ιστορία της δράσης των γυναικών της Κομμούνας δεν είναι μόνο αφηγήσεις ηρωισμών των γυναικών, μα και αδυναμιών της ηγεσίας των επαναστατών να τοποθετηθούν συνολικά απέναντι στο ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης. Ο τρόπος εκλογής αντιπροσώπων στην Κομμούνα - καθολική ψηφοφορία των ανδρών - δεν απέκλειε τους αστούς και άλλα αντιδραστικά στρώματα, τα οποία βέβαια ήταν πολύ λίγα αριθμητικά γιατί τα περισσότερα παράσιτα είχαν εγκαταλείψει το Παρίσι, αλλά απέκλειε αποφασιστικά τις γυναίκες. Κι όμως γυναίκες ήταν μέλη της Κομμούνας, γυναίκες δένανε τις πληγές των τραυματισμένων, γυναίκες πολεμούσαν και σκοτώνονταν με το όπλο στο χέρι, γυναίκες ήταν ανάμεσα σε εκείνους που φτιάχνανε τα όπλα για την άμυνα της πόλης.
Μα ακόμα πιο σημαντικές ήταν οι γυναικείες οργανώσεις, που φτιάχτηκαν στη διάρκεια της Κομμούνας. Μία από αυτές, και η πιο πρωτοπόρα, ήταν η "Ένωση Γυναικών για την Άμυνα του Παρισιού και την βοήθεια των Τραυματιών" που ιδρύθηκε τον Απρίλη του 1871. Τα μέλη της ήταν κύρια εργάτριες. Σαν στόχο τους έβαζαν την "υπεύθυνη υπεράσπιση της υπόθεσης του λαού, της Επανάστασης και της Κομμούνας" και πιο συγκεκριμένα:

"την ολοκληρωτική κοινωνική επανάσταση, για την κατάργηση των υπαρχουσών κοινωνικών και νομικών δομών, για την εξαφάνιση όλων των προνομίων και των μορφών εκμετάλλευσης. Για την αντικατάσταση της κυριαρχίας του κεφαλαίου από την κυριαρχία της εργασίας, εν συντομία για την χειραφέτηση της εργατικής τάξης από την εργατική τάξη"

(Tony Cliff: Class struggle and Women' s Liberation)

Η Ντιμιτρίεφ, από τα ιδρυτικά στελέχη της Ένωσης των Γυναικών, έγραφε σε μια αναφορά προς την Κομμούνα:

".τέλος, θα ήταν μια καλή ιδέα να απαλείψουμε κάθε ανταγωνισμό ανάμεσα σε εργάτες διαφορετικών φύλων, μια και παλεύουν στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, μια και τα συμφέροντά τους ταυτίζονται. Οι μισθοί θα 'πρεπε να είναι ίσοι για ίση εργασία".

(Tony Cliff: Class struggle and Women' s Liberation)

και επίσης:

«η ηρωική αυτοθυσία με την οποία εξακολουθούσε να πολεμά ο πληθυσμός του Παρισιού - άνδρες, γυναίκες και παιδιά - οχτώ ολόκληρες μέρες ύστερα απ' την είσοδο των βερσαλλιέρων, αντανακλά τόσο πολύ το μεγαλείο της υπόθεσής τους, όπως και οι κτηνώδεις πράξεις του στρατού αντανακλούν το έμφυτο πνεύμα αυτού του πολιτισμού, του οποίου είναι μισθοφόρος εκδικητής του»

(Καρλ Μαρξ)

Όμως η ζωή της Κομμούνας ήταν πολύ σύντομη για να μπορέσουν τέτοιες ιδέες να κυριαρχήσουν....

περι απόρριψης...

2009-04-17T21:47:00.001+03:00

Θα σπάσω όλα τα ρολόγια
θα σκίσω τα ημερολόγια
και με οργή περισση
θα βγω στον δρόμο
δίχως τρόμο
δίχως λαλιά
να μάθω την τέχνη εκείνη την παλιά
της απόρριψης.
Πως είναι να σε πατάν
σαν σκουλήκι
κι ύστερα να ρωτάν
"είσαι καλά"
με μια αδιαφορία
και με μια δήθεν ευφορία,
ενώ μέσα τους χύνεται
η σαπίλα, κι η ξεφτίλα
κι όποια άλλη αηδιαστική λέξη σε ίλα.

φόβοι

2009-04-07T20:21:00.006+03:00

επειδή καμιά ο έρωτας κάνει την ποίηση αυτοαναφορική, βουτηγμένη στον ναρκισσισμό
κι εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ είναι μην γίνω "ποιητής",

παραθέτω αυτό...

Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
είναι μη γίνω "ποιητής"
Μην κλειστώ στο δωμάτιο
ν' αγναντεύω τη θάλασσα
κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουνε τα ράμματα στις φλέβες μου
κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουνε τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
για να κοιμίζω τους δικούς μου.
Μη μάθω μέτρο και τεχνική
και κλειστώ μέσα σε αυτά
για να με τραγουδήσουν.
Μην πάρω κιάλια για να φέρω πιο κοντά
τις δολιοφθορές που δεν θα παίρνω μέρος
μη με πιάσουν στην κούραση
παπάδες και ακαδημαϊκοί
και πουστέψω
Έχουν όλους τους τρόπους αυτοί
και την καθημερινότητα που συνηθίζεις
σκυλιά μας έχουν κάνει
να ντρεπόμαστε για την αργία
περήφανοι για την ανεργία
Έτσι είναι.
Μας περιμένουν στη γωνία
καλοί ψυχίατροι και κακοί αστυνόμοι.
Ο Μάρξ...
τον φοβάμαι
το μυαλό μου τον δρασκελάει και αυτόν
αυτοί οι αλήτες φταίνε
δεν μπορώ γαμώτο να τελειώσω αυτό το γραφτό
μπορεί...ε;...μίαν άλλη μέρα...

Κατερίνα Γώγου

τα σώματα, η μοναξιά και η κατάφωρη χυλόπιτά μου

2009-04-02T22:55:00.001+03:00

«Έχεις νιώσει ποτέ να ξαπλώνεις
και να βυθίζεσαι;
να βουλιάζεις ατέρμονα
στην άβυσσο του μη πραγματικού;»

Ξαπλώνω δίπλα σου, κι είναι αργά
περασμένες τέσσερις…
έχεις τυλιχτεί στη μεριά του κρεβατιού
πλάι στον τοίχο
και τα μαλλιά σου είναι ανακατεμένα.

Κοιτάζω το ταβάνι.
κι αρχίζω να χαϊδεύω τα μαλλιά σου.
Μ’ αρέσει έτσι όπως μπλέκονται τα δάχτυλά μου
και τα τυλίγουν τα μαλλιά σου,
έτσι που δύσκολα ξεμπλέκονται.

Ύστερα γέρνω στο πλάι.
Το σώμα μου εφαρμόζει στο δικό σου.
Κάθε καμπύλη σου
και δική μου.
Μουδιάζω.
Ανασαίνεις αργά και ρυθμικά.
Κάπου- κάπου αφήνεις κάτι αναστεναγμούς,
ξεφυσάς δυνατά
κι επιστρέφεις στην πρότερη ρυθμικότητα.

Σ’ αγγίζω απαλά στο λαιμό,
Τινάζεσαι απότομα,
σα να θες, αλλά να μην μπορείς ν’ αντιδράσεις.
Σ’ αγγίζω στο πρόσωπο,
Σ’ αγγίζω στα χείλια.
Κι άλλα τινάγματα
κι άλλοι αναστεναγμοί.

Σα να’ χεις κλειστεί στη φυλακή του ύπνου
κι εγώ απ’ έξω να σου γνέφω
δίχως εσύ να μπορείς να μου αποκριθείς.

Σου πιάνω τα χέρια.
Τόσο τρυφερά, τόσο ζεστά τα χέρια σου.
Τρέμω.
Σε σφίγγω για να μη ξυπνήσεις ποτέ.
«Είναι δύσκολα εκεί έξω αγάπη μου…»

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω την φράση
κι έχω βρεθεί στο πάτωμα.
Ξύπνησες απ’ τον γλυκό σου ύπνο
κι ήμουν εγώ η αιτία.
«Μην μ’ αγγίζεις, μην αγγίζεις το σώμα μου, μου λες»
και με μια απότομη κίνηση
αποχωρίζεσαι κάθε καμπύλη που αγκάλιαζε τη δική σου.

Μαζεύω βιαστικά τα πεταμένα ρούχα από το πάτωμα.
Έχω φύγει.
Τα βήματά μου στον δρόμο
ακολουθούν τη ρυθμικότητα εκείνη που είχε η ανάσα σου.
Κι οι καμπύλες μου,
σκιάζουν το φως της λάμπας
και σαν μαύρα στίγματα σκεπάζουν την άσφαλτο.
Άλλο ένα βράδυ που η μοναξιά κυριεύει τα σώματα.

ξημερώνει πρωταπριλιά

2009-04-01T20:50:00.000+03:00

συγχώρεσε με αν σε μισήσω
θά' ναι γιατί πολύ σ' αγάπησα....

αβεβαιότις αμοιβαιότις μπα...

2009-02-15T13:31:00.000+02:00

πονάω
σ'αρέσει;
ουρλιάζω
σ' αρέσει;
και ασφυκτιώ
σ'αρέσει;
γελάω και πετάγονται οι φλέβες στο λαιμό μου
σ'αρέσει;
και κοκκινίζουνε τα μάτια μου
σ'αρέσει;

και δακρύζω
σ'αρέσει;
και εξοργίζομαι
σ'αρέσει;
και υποφέρω
σ'αρέσει;
και ακονίζω τα μαχαίρια μου
σ'αρέσει;

και φλερτάρω με τη σκανδάλη
σ'αρέσει;

μ'αρέσεις
σ'αρέσει;

μπορεί.

φεύγοντας

2009-02-06T22:31:00.000+02:00

Κοίτα να δεις ο έρωτας
εσύ,
στην πόρτα να γέρνεις το κεφάλι σου
και να χαμογελάς.

Κι εγώ,
να ουρλιάζω στη σιωπή μου.

Σ'αγαπώ

Συγγνώμη

πτήση 2772 για Μιλάνο

2009-02-04T15:49:00.000+02:00

είναι κι αυτοί οι αποχωρισμοί
που λες
σαν να' χει παγώσει ο χρόνος...

μια βραδιά στη λυρική

2009-02-01T12:46:00.000+02:00

προλογίζοντας έναν χείμαρρο

όταν ο χώρος παύει να είναι μέσο, αλλά σκοπός, γεννιούνται οι ομορφότερες σκέψεις, ανθίζουν οι πιο εύλογες απορίες...
χθες, ένιωσα να τρεκλίζω σ' ένα σκοινί, και σαν το εκκρεμές του ρολογιού να ακολουθώ την εξής ταλάντωση:

εξέγερση τέχνη

εξέγερση τέχνη

εξέγερση τέχνη

μα,
είναι απλά τα πράγματα....

"Κι η τέχνη πρέπει, σ'αυτούς τους καιρούς των αποφάσεων ν'αποφασίσει.
Μπορεί να κάνει τον εαυτό της όργανο μιας μικρής μερίδας ορισμένων που παίζουν τις θεότητες της μοίρας για τους πολλούς, και που απαιτούν μια πίστη που πρέπει πρώτα απ' όλα να είναι τυφλή, και μπορεί να σταθεί στο πλευρό των πολλών και να βάλει τη μοίρα στα δικά τους χέρια.
Μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα, και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο.
Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια, μπορεί να μεγαλώσει και τη γνώση.
Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που δείχνουν τη δύναμή τους καταστρέφοντας και στις δυνάμεις που δείχνουν τη δύναμή τους βοηθώντας".

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ "Συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας" Παρίσι 1935.

κι ήταν η πρώτη μου φορά στη λυρική

Υ.Γ. και οι δύο εικόνες- αυτού και του προηγούμενου post προέρχονται απο το:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=982382

για ένα πτώμα

2009-02-01T12:38:00.000+02:00

Ακαδημίας δική μας...
Μουσική, χορός, αλκοόλ
οι στιγμές επαναλαμβάνονται

Το διονυσιακό, η επικοινωνία.
Κι εσύ πουθενά.

Θα ξαναβρεθούμε κάπου;
κάποτε;
όπως στην Αραχώβης;

Να δούμε τον ήλιο ν' ανατέλλει στα Εξάρχεια;

Όποτε το νιώσεις κι εσύ.

Ποτέ.

εξομοληγήσεις ενός κατειλλημμένου χώρου

2009-01-31T21:39:00.000+02:00

επιτέλους.......
πρόσωπα χαρούμενα
χαλαρά
αποπνέουν την ηρεμία της ηλικίας τους

συζητάνε και μαλώνουν
και ερωτεύονται

μιλάνε για το μέλλον και την φωτιά
ισοπεδωτικά
γιατί έτσι προχωρά ο χρόνος

απεμπολώντας το φαύλο και το αέναο....

κατάληψη-sweet home

2009-01-31T03:13:00.000+02:00

Και ξαφνικά βγήκαμε στους δρόμους...
ξέραμε καλά τι θα πει βια
κι ας ήμασταν παιδιά.

την είχαμε διδαχτεί στο σχολείο, την συνειδητοποιήσαμε στο πανεπιστήμιο και μας κατάπιε στην πρώτη μας δουλειά...

κι όμως, βρήκαμε το θάρρος να συνεχίσουμε να παίζουμε...

πέτρα, ψαλίδι, φωτιά, μολύβι, χαρτί, πέτρα, ψαλίδι, χαρτί, φωτιά, πέτρα, χαρτί, φωτιά, πέτρα, φωτιά
πέτρα, φωτιά