η φυλακή

Ξυπνώ χαράματα κι αρχίζω.
Πλένω τα δόντια δυνατά, για να ματώσουνε τα ούλα,
πίνω καφέ κι αρχίζω.
Μπορεί να φάω και κάτι πριν αρχίσω...

Χτίζω.
ένα βαρύ σφυρί και πέτρες,
τούβλα, τσιμέντο, ίσως ασβέστης.

Κάποτε θα είναι έτοιμη.
Θα μπω μέσα και θα κοιτάζω απο το μικροσκοπικό παράθυρο.
Τα κάγκελα καμιά φορά θα μου κρύβουν τον ήλιο
ή θα κοσμεί η σκιά τους τον απέναντί μου τοίχο.
Σαν ταπετσαρία θα είναι.

Μπορεί να περάσουνε και φίλοι.
Θα τα λέμε συχνά και θα γελάμε.
Θα πίνουμε και θα μεθάμε. Θα λέμε ιστορίες απο το σχολείο,
απο διακοπές και απο στιγμές μας προσωπικές.

Και θα περάσουνε τα χρόνια.


Κανείς δεν θα προσέξει την μπλούζα του κατάδικου.

ερωτική απολογία

έχω ξεχάσει πια να γράφω στο χέρι
και στο ημερολόγιό μου έχω μήνες ν' αφήσω συναισθηματική παρακαταθήκη για το μέλλον,
για να μη λησμονήσω







είναι δυο μέρες τώρα που κοιμάμαι μακριά σου
βιώνοντας τη μοναξιά του ύπνου δίχως ταίρι
κι αν ειν' το ξύπνημα του πρωινού ο γόρδιος δεσμός μας
ας μείνω αιωνίως κοιμωμένη


δεν ονειροβατούμε στα φεγγάρια
κι ούτε οι ματιές μας συναντιούνται ερωτικά
κυλιόμαστε μόνο σε κουβέντες κι άσκοπες νυχτερινές αλητείες
με δυο χέρια πιασμένα που δεν αφήνονται εύκολα

το παρελθόν τους κρατάνε σφιχτά στις παλάμες
γιατί το τώρα τους κοστίζει ακριβά
και με τσιγγουνιά περισσή κανένας δεν θυσιάζει
ν' αφήσει αυτό που είχε κερδίσει παλιά


δεν το αντέχουν τα σώματα να νιώθουν φορτία
και καρδιοχτύπια από την αρχή
να κάνουν έρωτα δίχως σκοπό
πρόκληση νέου πάθους: ευκαιριακή

βολεύονται οι άνθρωποι στις ζεστές αγκαλιές
δύσκολα αποχωρίζονται την σιγουριά τους
κρατιούνται χέρι με χέρι
συμπορευόμενοι κι οι δυό με την μοναξιά τους

ανακυκλωμένες σχέσεις και πεθαμένες εικόνες
ίδιοι οι φίλοι κι οι συνήθειες πιο σταθερές
τον ρόλο του θύματος ή θύτη
διάλεξε και πες μου ποιον θες



και πάλι θα' ρθει το σούρουπο ξανά να ιδωθούμε
ταλαντευόμενοι στης αγάπης το ξεφτισμένο σκοινί
και μ'ένα φιλί στο μάγουλο θ' αποχαιρετιστούμε
γιατί ήταν ο έρωτας μεγάλος κι η μνήμη μας θα τον πενθεί



άμα παράλληλα ποτέ οι σκέψεις μας γραφτούνε
νομίζω θα θυμόμαστε κι οι δυό
μια ερωτική απολογία που τραγουδούσαμε
σ' έναν παλιό

σκοπό

νοσταλγικό:

"ψάχνουμε όλοι έναν άνθρωπο να λέμε σ' α γ α π ώ "

καλό φθινόπωρο νά' χουμε

γιατί...

σαν έρθει ο Σεπτέμβρης
ποιος θα θυμάται τ' Αυγουστιάτικα φιλιά
που κάτι απο παγωτό είχαν
στη γεύση;

οικονομική ανάπτυξη

Πληθαίνουν τα αυτοκίνητα
αυξάνουν οι ξένες επενδύσεις
όλο και περισσότεροι μετανστεύουν
οι εφημερίδες λένε πως ο τόπος
μπήκε σε νέα φάση ανάπτυξης
διατηρώντας όμως τα ιδανικά του.

Πατροπαράδοτα ιδανικά πάντα συνδυασμένα
με σοφές αστυνομικές πιέσεις.


Τ. Πατρίκιος






μα, τέλος πάντων, πόσο επίκαιρη η ποίηση του 1958;
ή μήπως πόσο σάπιο το κράτος και το οικονομικό μας σύστημα;;

διλήμματα-παραληρήματα

"γιατί απ' την κατάντια προτιμώ την μοναξιά"
που λέει κι ένα τραγούδι των ωχρά σπειροχαίτη
(θα το έβαζα και σε λινκ απο το γιου τιουμπ, αλλά ο τεχνολογικός μου πρωτογονισμός δεν μου το επιτρέπει ακόμη)
και πολύ με βασανίζει τελευταία....

έχω μια απορία λοιπόν κύριοι ωχρά μου:
προτιμώ και την απώλεια απο την κατάντια;;
γιατί για να φτάσω στη μοναξιά, δεν πρέπει πρώτα να βιώσω την απώλεια;
και γιατί να χάνουμε ανθρώπους απο τη ζωή μας; ε;





θυμάμαι
ένα βράδυ που ξαπλώσαμε μαζί
κι είχαμε το παράθυρο ανοιχτό
έγειρα στο αυτί σου
και ψυθίρισα
"γιατί μ' ερωτεύτηκες;"
θυμάμαι

κι εσύ μου αποκρίθηκες
"για τον τρόπο που κάνεις αυτήν την ερώτηση"




κι επανέρχομαι στην απώλεια...

γιατί λένε, πως ο χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος
κι άν ο ίδιος ο θάνατος επιβεβαιώνει τη μοναδικότητα της ύπαρξης

ο χωρισμός τι επιβεβαιώνει;


την μοναδικότητα του έρωτα;

κύκλους κάνει το μυαλό μου μάλλον
κι απελπίζομαι καθολικά...
ζόφος

athens pride is December 2008

η απελευθέρωση ή θα είναι συνολική, ή δεν θα είναι καθόλου






ίδια είναι τα αφεντικά
straight, gay και λεσβιακά
(και queer μη σου πω)

με πολύ αγάπη,
στην οργανωτική του pride,
και σε όλους-ες-α που (νομίζουν πως)
απελευθερώθηκαν
παρελαύνοντας

μια μέρα τον χρόνο


και τους αρκεί

οι ολιγαρκείς είναι μίζεροι

περί (αντι) σεξισμού 2

αυτή την φορά, απο την Κατερίνα Γώγου, και ακόμα πιο splatter...


Σηκώθηκε και τους ετοίμασε τέλεια το πρωινό
με μαθηματικές κινήσεις.
Τους χαιρέτησε: Στο καλό σας αγαπάω μην αργήσετε
απ' το σοφά γυαλισμένο κεφαλόσκαλο.
Τίναξε το χαλί έπλυνε φλυτζάνια και τασάκια
μιλώντας μόνη της.
Eβαλε το φαί στην κατσαρόλα κι άλλαξε το νερό στά βάζα.
Ενιωσε έξυπνη στο μανάβικο
χαμογέλασε συγκαταβατικά στην κομμώτρια
αλλοτριώθηκε στην αποθήκη καλλυντικών
κι αγόρασε εκδόσεις «ΚΥΤΤΑΡΟ» τη «ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΗΣ
ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΙΚΟ ΚΟΣΜΟ».
Εστρωσε το τραπέζι την ώρα
που χτύπαγε το κουδούνι
όμορφη έξυπνη κι ενημερωμένη στα κοινά.
Το παιδί κοιμήθηκε
κι ο αντρας την ακούμπησε από πίσω.
Αυτή χαχάνισε όπως είχε δεί σ' ένα διαφημιστικό
και τούπε με χοντρή σεξουαλική φωνή: Ελα
την πήδηξε τέλειωσε και ξεράθηκε.
Η γυναίκα σηκώθηκε με προσοχή για να μην τον ξυπνήσει
έπλυνε τα πιάτα μιλώντας μόνη της
άνοιξε τα παράθυρα να φύγει η τσικνίλα.
Εκανε τσιγάρο άνοιξε το βιβλίο και διάβασε:

«... μόνο όταν οι γυναίκες
απαιτήσουν ενεργητικά
θα υπάρξει ελπίδα
γι ' αλλαγή»

και πιό κάτω:



ΝΑI ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ ΧΡΥΣΗ ΜΟΥ
ΤI ΕΚΑΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ;



Σηκώθηκε μέ προσοχή
πήρε το καλώδιο της ψήστρας
τόσφιξε καλά στό λαιμό του άντρα της
κι έγραψε κάτω απο την ερώτηση
του φεμινιστικου κινήματος: ΕΠΝΙΞΑ ΕΝΑΝ.
Υστερα πήρε το 100 και μέχρι νάρθουν
κοίταξε το ωροσκόπιό της στή ΓΥΝΑIΚΑ.







Υ.Γ. ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό,
είναι αγώνας ενάντια στην πατριαρχία,
είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία....